Z okazji startu misji NASA Artemis II, arcybiskup Ettore Balestrero, stały przedstawiciel Stolicy Apostolskiej przy ONZ mówi, że przestrzeń kosmiczna musi pozostać dobrem wspólnym. Z kosmosu Ziemia wydaje się mała i krucha, a to kontrastuje z rzeczywistością wojen, nadużyć i przemocy, z jakimi mamy do czynienia. Należy zapobiec popełnianiu w Kosmosie błędów popełnionych na Ziemi.
Start misji Artemis II z udziałem astronautów na pokładzie, którzy polecieli poza orbitę Ziemi, aby wykonać szeroki przelot wokół Księżyca, bez lądowania jest etapem pośrednim w drodze do Artemis III – misji, której celem jest ponowne postawienie astronautów na powierzchni Księżyca, 53 lata po misji Apollo 17, zakończonej 14 grudnia 1972 roku.
Przestrzeń kosmiczna stała się tematem coraz częstszych dyskusji na forum Organizacji Narodów Zjednoczonych. Aby zgłębić sens misji kosmicznych, Fundacja Caritas in Veritate, której przewodniczy arcybiskup Ettore Balestrero, stały obserwator Stolicy Apostolskiej przy Biurze Organizacji Narodów Zjednoczonych w Genewie, w rozmowie z Vatican News podejmuje refleksję nad sensem eksploracji Wszechświata – prowadząc dialog między nauką, teologią i prawem międzynarodowym – oraz nad zasadami, które powinny regulować działania ludzkości wobec tego dzieła Boga.
Ekscelencjo, dlaczego refleksja nad wyborami politycznymi i regulacyjnymi dotyczącymi przestrzeni kosmicznej jest tak pilna?
– Misja Stolicy Apostolskiej w Genewie oraz Fundacja Caritas in Veritate, która z nią współpracuje, zajmują się przestrzenią kosmiczną, będącą dziełem Boga i podlegającą Jego prawom. Aby osiągnąć niebo w sensie nadprzyrodzonym, człowiek musi postępować właściwie także w przestrzeni kosmicznej, która jest pojęciem geograficznym, należącym do porządku fizycznego i biologicznego. Przestrzeń kosmiczna nie jest ziemią niczyją, nie jest obszarem podboju pozbawionym praw, gdzie obowiązuje zasada „kto pierwszy, ten lepszy”. Stąd tytuł publikacji Przestrzeń kosmiczna i ludzkość na rozdrożu, a także treść przygotowanego przez nas wideo. Ludzkość już podejmuje decyzje dotyczące przestrzeni kosmicznej — decyzje moralne, które będą miały długofalowy wpływ i mogą zarówno budować, jak i niszczyć ludzkość. Dlatego Kościół nie może pozostać wobec tego obojętny.
W jaki sposób?
Patrzenie na przestrzeń kosmiczną z perspektywy etycznej skłania nas do zadawania pytań: „Czy słuszne jest dążenie do wszystkiego, co jesteśmy w stanie osiągnąć technologicznie? Jak powinniśmy to robić? Jaki rodzaj rzeczywistości i porządku chcemy budować?” Właśnie taką perspektywę etyczną i wielostronną proponuje dokument Fundacji Caritas in Veritate.
Jakie działania są szczególnie potrzebne?
Przestrzeń kosmiczna musi pozostać dobrem wspólnym, z jasnymi normami prawnymi, które — tam, gdzie to konieczne — powinny być aktualizowane w duchu odpowiedzialności wobec całej ludzkości i przyszłych pokoleń. Podczas prezentacji publikacji w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych w Genewie duże wrażenie na uczestnikach zrobiło świadectwo astronauty, który spędził prawie rok na pokładzie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (Michael Scott Hopkins — przyp. red.). Opisał on tzw. efekt „overview effect”.
Na czym on polega? »czytaj więcej na vaticannews.pl
Nie należy też zapominać, że Stolica Apostolska posiada jedno z najstarszych obserwatoriów astronomicznych na świecie – Specola Vaticana – ustanowioną w obecnej formie przez papieża Leona XIII w 1891 roku, również po to, by potwierdzić, że Kościół – jak stwierdzono w motu proprio powołującym obserwatorium – nie sprzeciwia się prawdziwej, solidnej nauce, lecz przeciwnie: wspiera ją i rozwija z pełnym zaangażowaniem.
Za: Vatican News PL